Η εξειδίκευση των μέτρων στη ΔΕΘ.
Η Ελληνική οικονομία δεν διαθέτει ουσιαστική ανταγωνιστική παραγωγή.
Δηλαδή δεν διαθέτει παραγωγή αγαθών, προϊόντων και υπηρεσιών, ποιοτικών, ανταποδοτικών, εξαγώγιμων και συνολικά οικονομικών, δημοσίων και κυρίως ανεξάρτητων ιδιωτικών.
Ο λόγος που δεν διαθέτει παραγωγή και εξαγωγές είναι διότι η χώρα δεν διαθέτει νομικές, τεχνολογικές, οικονομικές, κοινωνικές και οικολογικές, δηλαδή εξυπηρετικές, χρηστικ΄ές, αποτελεσματικές, αποδοτικές και παραγωγικές κοινωφελείς υπηρεσίες και υποδομές. Τουτέστιν δεν διαθέτει παραγωγικό σύστημα. Επίσης δεν διαθέτει ανταγωνιστικές και λειτουργικές αγορές.
Η Ελληνική οικονομία είναι κατά βάση καταναλωτική, εισαγωγική και για αυτό ελλειματική. Οι εξαιρέσεις που υπάρχουν και οφείλονται στην ευσυνειδησία και το φιλότιμο ορισμένων, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα και διασώζουν οριακά την κατάσταση.
Οικονομίες χωρίς παραγωγή, δεν είναι bankable, διότι δεν διαθέτουν παραγωγικό, δηλαδή πραγματικό εξαγωγικό εισόδημα. Στηρίζονται στις αναλώσεις περιουσιακών στοιχείων και παγίων, ιδιωτικών και δημοσίων υποθηκευμένων (υπερταμείο, ΤΧΣ) η μη. Δεν είναι bankable, σημαίνει ότι αυτές οι οικονομίες δεν διαθέτουν τραπεζική πίστη, ούτε επενδυτική ικανότητα, είτε ιδιωτικών, είτε δημοσίων κεφαλαίων. Επομένως η Ελλάδα θα μπορούσε να τεθεί εκτός των εθνικών, Ευρωπαϊκών και διεθνών αγορών κεφαλαίου και χρήματος και εκτός θεσμικής (ΟΝΕ) και νομισματικής στήριξης (ΕΚΤ) και μόνο εξ’ αυτού του λόγου.
Αλλά η Ελλάδα, έστω χωρίς παραγωγή και εξαγωγές, υποθετικά και θεωρητικά συγκρατείται διότι έχει τουλάχιστον πολιτική παραγωγής, δηλαδή έχει οικονομικό ορίζοντα και επομένως έχει ταμειακή προοπτική. Αλλά η χώρα, ούτε πολιτική παραγωγής έχει αλλά ούτε και επιθυμεί να έχει, όπως διατυμπάνισε στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζει να διατυμπανίζει η κυβέρνηση σε κάθε τόνο, δια της αποκλειστικής εμμονής της στις παραδοσιακές εμβαλωματικές εξαγγελίες.
Κατά τα άλλα, ο πρωθυπουργός δηλώνει από τη μία ότι απεύχεται την επιστροφή της χώρας στη χρεωκοπία και τη θέση υπό νέα Ευρωπαϊκή και διεθνή εποπτεία. Από την άλλη όμως, η χώρα ουδέποτε απομακρύνθηκε από αυτή, δια των γνωστών, ιστορικών (αντιμνημονιακών κλπ) μεθοδεύσεων της διαπλοκής. Η οποία αποδεικνύεται κατά τα προηγούμενα, και από την απουσία παραγωγικής, εξαγωγικής βάσης και επιβεβαιώνεται από την απουσία παραγωγικής, εξαγωγικής πολιτικής, για τους ίδιους ακριβώς πολιτικούς λόγους.
Απομένει, λοιπόν μόνο η επανάληψη της εκδήλωσης της εθνικής χρεωκοπίας, η οποία όμως και υπαρκτή, και ορατή είναι, και επικρέμαται διαρκώς επί της χώρας, απειλητικά ως επικείμενη.
Κατά τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης και της Τράπεζας της Ελλάδος όμως, η χρεωκοπία (σ.σ. η στάση πληρωμών) αποφεύγεται μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Δηλαδή μέσω της κρατικής υπερφορολόγησης, τουτέστιν μέσω της κατανάλωσης (σ.σ. κατά τα προηγούμενα), αφού οι δαπάνες παραμένουν ανεξέλεγκτες. Αλλά εκτός από τη δημόσια φορολόγηση, η οικονομία (και η κατανάλωση), αντιμετωπίζει και την ιδιωτική φορολόγηση, μέσω του πληθωρισμού. Η ορατή οικονομική ρήξη δημιουργεί την κρίση στασιμότητας, την οποία ο πρωθυπουργός χαρακτηρίζει σταθερότητα (!), πολιτική και μάλιστα οικονομική.
Υποστηρίζων επιπλέον, ότι η σταθερότητα στηρίζεται στην απουσία εναλλακτικής πολιτικής η κυβερνητικής πρότασης. Η οποία συνεπάγεται την αποκλειστική, υποχρεωτική και ελλειματική διακυβέρνηση από τον ίδιο (ελπίζεται στο διηνεκές).
Το ίδιο υποστηρίζουν όμως και άλλοι φιλελεύθεροι πολιτικοί, όπως ο γνωστός πρόεδρος της Βορείου Κορέας. Στην κατηγορία των οποίων αυτοκατατάσσεται ο πρωθυπουργός (της Ελλάδας). Πλην όμως στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, εκτός αν ο ίδιος υποστηρίζει επίσης ότι η δημοκρατία στην Ελλάδα έχει καταργηθεί (σ.σ. δια της διαπλοκής). Πράγμα λογικό και πιθανό, αν όχι βέβαιο, αφού η χώρα έχει καταδικαστεί ήδη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για παραβάσεις του κράτους δικαίου, για διώξεις αντιφρονούντων και για διασυνδέσεις της ΕΥΠ (υπό την εποπτεία του ιδίου), με κακοποιές ιδιωτικές οργανώσεις της αλλοδαπής και της ημεδαπής.
Οι οποίες όμως διασυνδέσεις του πρωθυπουργού, εξασφαλίζουν κατά τα άλλα τη θεμιτή συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας (σ.σ. του διαπλεκόμενου καθεστώτος), χαριστικά και κατ’ εξαίρεση, έστω και χωρίς την εγχώρια παραγωγική προϋπόθεση, δηλαδή δι’ άλλων (όποιων) μέσων.
Επειδή όμως οι χαριστικές συναλλαγές στη διεθνή διπλωματία και τη γεωπολιτική πραγματικότητα σπανίζουν (σ.σ. Ναγκόρνο Καραμπάχ), ιδίως στο επίπεδο των κυκλωμάτων που φέρονται να εξελίσσονται, οι δήθεν χαριστικές σχέσεις, καταλήγουν σε σκληρές συναλλαγές (ελπίζεται τυχοδιωκτικές) στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας και άμυνας. Με τους γνωστούς για την εδαφική ακεραιότητα, την εθνική ανεξαρτησία και την κυριαρχία της χώρας, κινδύνους και τα ακόμα πιο γνωστά, αποτελέσματα.
Τέλος και παρά τα προηγούμενα, από τη μία η κυβέρνηση δηλώνει, ότι για τους ίδιους λόγους απεύχεται την επιστροφή στα μνημόνια και την υπαγωγή της χώρας στην εποπτεία Ευρωπαϊκών οργανισμών. Στην οποία προδήλως κατατάσσει την κυβερνητική διαφάνεια και λογοδοσία σε εθνικό, κοινοβουλευτικό και δημόσιο επίπεδο, αφού το ψηφιακό σύστημα ελέγχου ταμειακών ροών και διαχείρισης δημοσίων πόρων – GovERP (κόστους, δαπανών και εξόδων) βρίσκεται σε τέλμα.
Από την άλλη ο πρωθυπουργός επιδιώκει την εμπλοκή της ΕΕ στα εσωτερικά της Νέας Δημοκρατίας, με το διορισμό του γνωστού Έλληνα Επίτροπου στην Κομισιόν.
Αυτά, τα άλλα αντ’ άλλων παράλογα και αντιφατικά, συμβαίνουν 40 χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, 20 χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ, 15 χρόνια μετά την εθνική χρεωκοπία και μ΄άλιστα υπό τις τρέχουσες συνθήκες τις διεθνούς γεωπολιτικής, οικονομικής, τεχνολογικής και οικολογικής αστάθειας, διακινδύνευσης και κρίσης. Την οποία ο πρωθυπουργός επικαλείται όχι για την εθνική, κυβερνητική κίνηση και δράση αλλά για την εθνική αδράνεια και την υπαγωγή της διακυβέρνησης επί της ουσίας, στο διευθυντήριο της ΕΕ.
Παρά το γεγονός ότι, κατά τα άλλα, η προβαλλόμενη ως πολιτικά και εθνικά δυσχερής (για την κυβέρνηση και τον ίδιο) επίλυση της εξίσωσης των Ευρωπαϊκών σχέσεων της χώρας, εξασφαλίζεται με την απλή αναγωγή στους όρους και κυρίως στους λόγους ένταξης της χώρας, στους δύο οργανισμούς ΕΕ και ΟΝΕ.
Και με την παρατήρηση των συμβαινόντων στην αντιπολίτευση, τα σχόλια για την κατάσταση της οποίας, προς το παρόν, παραλείπονται.
________________________
Π. Μυλωνάς (ΕΤΕ): Δάνεια 5 δισ. ευρώ ετησίως από τις τράπεζες στην ενέργεια.
Επενδύσεις σε ΑΠΕ (κυρίως αιολικά) που δεν αποδίδουν ηλεκτρική ισχύ αξίας σύμμετρης με τη δαπάνη και το κόστος τους (που δεν είναι μόνο οικονομικό), είτε διότι δεν υπάρχει διαθέσιμο το αιολικό δυναμικό, είτε διότι αυτό το δυναμικό δεν είναι επαρκές και σταθερό, είτε διότι δεν υποστηρίζονται τεχνικά, χωροταξικά, περιβαλλοντικά η μετεωρολογικά, είτε διότι οι εν λόγω ΑΠΕ δεν υποστηρίζονται εργονομικά από το δίκτυο διανομής, είτε διότι ο τομέας είναι κορεσμένος, είτε για άλλο λόγο, τότε αυτές καταλήγουν αντιοικολογικές και αντιοικονομικές και τότε, δεν κερδίζουν την τραπεζική πίστη, ούτε την επενδυτική υποστήριξη και για τους λόγους αυτούς, δεν είναι bankable.
Τότε, όχι η Φον ντέρ Λάιεν, ακόμα και ο Ιησούς Χριστός να τις υπογράψει, πάλι δεν είναι bankable.
