Μητσοτάκης: Παρέμβαση στην Κομισιόν για το κόστος ρεύματος αλλά όχι για τα ενεργειακά της βιομηχανίας.
Καλές είναι οι παρεμβάσεις στην Κομισιόν για την Ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας. Πρέπει όμως να συνοδεύονται από παρεμβάσεις και στην εγχώρια αγορά ενέργειας. Ιδίως στα σημεία που σημειώνονται στρεβλώσεις, είτε αυτοτελείς, είτε παράγωγες των Ευρωπαϊκών και των διεθνών.
Επίσης οι παρεμβάσεις πρέπει να είναι κυρίως προληπτικές, όχι κυρίως κατασταλτικές (εισφορολογικές και φορολογικές) και δεν πρέπει να περιορίζονται σε επιδοτήσεις υπέρ των εμπόρων, των διανομέων και των παρόχων, της ενέργειας. Και μάλιστα παρεμβάσεις που ενθαρρύνουν και ενισχύουν ολιγοπώλια, μονοπώλια, εναρμονισμένες πρακτικές, καταχρήσεις και λοιπές (κρατικοδίαιτες) προτιμήσεις και παραβάσεις του ανταγωνισμού στην αγορά ενέργειας, είτε εγχώριες, είτε εισαγόμενες. Εξάλλου η Ελληνική αγορά είναι τμήμα της Ευρωπαϊκής.
Η αισχροκέρδεια δεν περιορίζεται, ούτε ο πληθωρισμός πέφτει με επιδοτήσεις. Αυτά συμβαίνουν με την απελευθέρωση και τη ρύθμιση της αγοράς, την ενίσχυση του ανταγωνισμού, τη βελτίωση της διαχείρισης και την ανάλογη διαρθρωτική πολιτική.
Τέλος και κυρίως, το βασικό και κεφαλαιώδες πρόβλημα της Ελληνικής οικονομίας, είναι η υστέρηση στην παραγωγή, ιδίως του ανεξάρτητου ιδιωτικού τομέα – όχι η υστέρηση στην κατανάλωση.
Αυτή την οικονομική υστέρηση η κάθε κυβέρνηση έχει καθήκον να αποκαταστήσει, ενισχύοντας την παραγωγή. Σε έκτακτες περιπτώσεις αυτή η ενίσχυση είναι επιδοματική. Στις λοιπές τακτικές πολιτικές η ενίσχυση είναι θεσμική, νομική, διοικητική, επενδυτική και οικονομική, σε ορθολογικό, αξιοκρατικό, αξιόπιστο, ανταγωνιστικό και διαφανές πλαίσιο σε υποδομές, τεχνικές, τεχνολογικές και οικολογικές. Δηλαδή στο οικονομικό πλαίσιο που ενισχύει την επιχειρηματική ευκαιρία, την πρωτοβουλία, την ιδιωτική ανεξαρτησία, την ανταγωνιστικότητα, την εξέλιξη, την καινοτομία και τη βέλτιστη οικονομική διαχείριση προς ιδιωτικό και δημόσιο κοινό, καλό και συμφέρον.
Ασφαλώς η παραγωγή και η κατανάλωση είναι τα δύο εμπορικά στοιχεία της οικονομίας της ελεύθερης και λειτουργικής αγοράς. Η Ελληνική πρωτοτυπία όμως δεν συνίσταται μόνο στην παρουσία επιδοτήσεων στην κατανάλωση και στον κρατικό και κρατικοδίαιτο τομέα και μάλιστα δυσανάλογων με τις χώρες του Νότου. Η Ελληνική πρωτοτυπία συνίσταται κυρίως, στην απουσία ενισχύσεων στην παραγωγή και στον ανεξάρτητο ιδιωτικό τομέα, που είναι τακτικές και έκτακτες στην ΕΕ και ιδίως στις χώρες του Βορρά. Αυτές οι ενισχύσεις είναι οικονομικές, κυρίως όμως είναι διαρθρωτικές και αποτελούν αναγνωρίσεις, επιβραβεύσεις και κίνητρα υγιούς, ανεξάρτητης, παραγωγικής και συμφέρουσας προς το ιδιωτικό, το δημόσιο, το κοινό, το εθνικό και το Ευρωπαϊκό καλό, επιχειρηματικότητας.
