Ο Χαμένος Πόλεμος

Η Ευρώπη και ο κόσμος διέφυγαν οριακά από έναν ακόμη αποκλεισμό της Ερυθράς Θάλασσας και της Διώρυγας του Σουέζ από τρομοκράτες, παράνομα οικονομικά συμφέροντα, επιχειρηματικά και χρηματοπιστωτικά καρτέλ. Η κατάσταση δεν είναι η ίδια με την αέναη πλέον πολυκρίση, από την οποία ο κόσμος δεν μπορεί να ξεφύγει ξανά και ξανά. Η πολυκρίση επισπεύδεται από τον περίτεχνο και συστηματικό πόλεμο των οικονομικών, επιχειρηματικών και χρηματοπιστωτικών μονοπωλίων, τραστ και καρτέλ κατά της δημοκρατίας και της ελευθερίας και της οικονομίας, οικολογίας και τεχνολογίας παγκοσμίως και ιδιαίτερα κατά των κρατών μελών και των συμμαχικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Γεγονός είναι ότι οι αρχές και οι ηγεσίες σε πολλές χώρες και κράτη και ιδιαίτερα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, απλά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν πολιτικά τη συστηματική παραβίαση, διαπλοκή και κατάχρηση του κράτους δικαίου και της συνταγματικής τάξης, την αδικοπραξία, το οργανωμένο έγκλημα, τη συνωμοσία και τη συστημική διαφθορά. Αυτό, ακόμα κι αν ήθελαν να το κάνουν και δέχομαι ότι κάποιοι το θέλουν.

Ο βαθμός πολιτικής βούλησης και αποφασιστικότητας για την αντιμετώπιση των τραστ και των μονοπωλίων και των εξτρεμιστικών και τρομοκρατικών ομάδων και της παράγωγης πολυκρίσης σε οποιοδήποτε ουσιαστικό επίπεδο, δεν είναι ίδιος σε όλες τις χώρες, τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς. Υπάρχουν διαφοροποιήσεις, αλλά η αποτυχία κατά μέσο όρο είναι συμπαγής και σταθερή. Η δημοκρατία και η ελευθερία θεωρούνται πλέον χρεοκοπημένα συστήματα και διεφθαρμένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ιδέες, μετά από όλες αυτές τις διαδοχικές και κλιμακούμενες επιθέσεις, τους κλονισμούς και τα χτυπήματα κατά της εθνικής και διεθνούς ασφάλειας, σταθερότητας και τάξης και του κράτους δικαίου από εξτρεμιστικές, τρομοκρατικές και εγκληματικές οργανώσεις. Η συστηματική αποτυχία των δημοκρατικών και φιλελεύθερων κρατών να αντιμετωπίσουν τη βία, την εγκληματικότητα, την παρανομία και την τρομοκρατία, να επιβάλλουν τη στοιχειώδη συμμόρφωση με το κράτος δικαίου και να διατηρήσουν την τήρηση της τάξης  στα πρότυπα σταθερότητας και ασφάλειας, αφήνει αναπόφευκτα τα πράγματα στα χέρια του κόσμου και των πολιτών. Αυτό που θα συμβεί τώρα πολιτικά στη Δύση και παγκοσμίως είναι στην εκτίμηση οποιουδήποτε.

Γεγονός είναι ότι ο απολογισμός της πρόσφατης ιστορίας είναι μουσική στα αυτιά των απολυταρχών και των εξτρεμιστών στα ανελεύθερα και αντιδημοκρατικά καθεστώτα του κόσμου. Για αυτό, αυτοί επαινούν ιδιωτικούς και δημόσιους απολυτάρχες και εξτρεμιστές στη Δύση και αλλού, όταν δεν είναι σε ανοιχτή συμμαχία μαζί τους, ιδεολογική, πολιτική και πρακτική. Προφανώς, αυτός είναι κίνδυνος διαφορετικού επιπέδου, επειδή η Κίνα δεν είναι Χούθι, αν υποθέσουμε ότι οι επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα είναι όλες Χούθι. Η Ρωσία δεν είναι Ουκρανία και ο κομμουνισμός έπεσε χωρίς στρατιωτική μάχη στον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά ο πόλεμος δεν είναι πλέον ψυχρός. Το Ιράν δεν είναι Χεζμπολάχ και Χαμάς, προς έκπληξη ή μη ορισμένων. Η Μέση Ανατολή δεν είναι όλη Ισλαμικό Κράτος και Αλ Κάιντα. Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, η Βόρεια Κορέα δεν είναι μόνη. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποια είναι η Ευρώπη, η Δύση και ο Κόσμος, αλλά αυτό το ερώτημα, αγαπητοί αναγνώστες, φοβάμαι ότι η ιστορία μόλις το απάντησε.

Η ζημιά είναι μη αναστρέψιμη και επομένως είναι θλιβερό όσο και προφανές το γεγονός, ότι στην αντιπαράθεση και την αναμέτρηση με τον εξτρεμισμό, την τρομοκρατία, το έγκλημα, τα καρτέλ, τη διαφθορά και τη διαπλοκή, οι φιλελεύθερες και δημοκρατικές δυνάμεις και συμμαχίες είναι καταδικασμένες στην ήττα. Αυτό το τετελεσμένο γεγονός είναι ιδεολογικό, πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό και οι διοικήσεις των επιτελείων των εθνικών και διεθνών ενόπλων δυνάμεων το γνωρίζουν.

Δεν είμαι ειδικός σε στρατιωτικές στρατηγικές και τακτικές, αλλά ξέρω ότι ο πόλεμος γίνεται για τη νίκη. Έτσι, στις χαμένες μάχες ακόμα και οι ηρωικοί διοικητές συνήθως διατάζουν υποχώρηση για να μειώσουν τις απώλειες, αυτή είναι η κοινή λογική. Αυτό που συμβαίνει μετά την υποχώρηση, υποθέτω ότι είναι θέμα άμυνας.

Επιπλέον, υπάρχει ένα ιστορικό θέμα. Εάν οι ΗΠΑ και η Δύση δεν μπορούν πλέον να ηγούνται του κόσμου και να παρέχουν ένα δίκαιο, λειτουργικό και υπόλογο σύστημα, λόγω διαφθοράς και διαπλοκής ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, κάποιος άλλος θα το κάνει. Σε αυτήν την περίπτωση, αυτός ο άλλος είναι η Κίνα και ίσως ακόμη η Ρωσία και οι σύμμαχοί τους, με ή χωρίς τους εξτρεμιστές, τους τρομοκράτες και τα ιδιωτικά μονοπώλια και καρτέλ που το κάνουν τώρα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top